VROUWENOCHTEND 💞 🌿

Koffie, thee, zon, natuur en goede gesprekken.

Genoten van koffieochtend nummer één.
Heerlijk in de tuin van hart tot hart gesproken.

Kom jij ook de volgende keer?
Je bent welkom bij mij elke laatste woensdagochtend van de maand.
Om te verbinden, te ondersteunen en inspiratie op te doen.

Op deze woensdagmorgen is er koffie/thee met wat lekkers en en ben je van harte welkom!

PLAATS: Pablo Picassostraat 6, Rotterdam

TIJD: 10:00 – 12:00 uur

Eerstvolgende datum:

29 juni 2022

Wie weet tot ziens 🌸

Laat je even weten of je komt?

Liefs van Joke

Vrouwenochtend 🌺

Héé mooie jij!

Je bent welkom bij mij elke laatste woensdagochtend van de maand.
Waarom?
Om te verbinden, te ondersteunen en inspiratie op te doen.
Op deze woensdagmorgen is er koffie/thee met wat lekkers.
En staat er een onderwerp centraal die één van de deelnemers aandraagt.

PLAATS: Pablo Picassostraat 6, Rotterdam
TIJD: 10:00 – 12:00 uur

Eerstvolgende datum: 25 mei 2022

Wie weet tot ziens en groetjes,
Joke Kortenoeven

Aanmelden?
Stuur een berichtje naar

Aswoensdag

Vandaag is het Aswoensdag ✝️
De eerste dag van de 40-dagen vastenperiode voorafgaand aan Pasen.
Het herinnert ons aan het verhaal dat Jezus 40 dagen in de woestijn doorbracht zonder eten en drinken.
Het herinnert ons dat we uit stof gemaakt zijn en tot stof zullen weerkeren.

‘… stof ben je, tot stof keer je terug.’ Genesis 3:19 B

Tijd van verbinding en bezinning. Het leven is eindig en niet volmaakt. Oorlog in Oekraïne, vluchtelingen, ziekte, uitbuiting en veel verdriet.
Maar het kruis staat ook voor de opstanding van Jezus.
De dood is overwonnen.
Halleluja!

Ik wens iedereen een mooie bezinningsperiode toe op weg naar Pasen! ✨

Verbinding

Stromen van Verbinding

We zitten aan de tafel. De grote kaart ligt tussen ons in. Sinds ik af en toe werk met de kaart van Verlies-Op-de Kaart van Janet Schmidt heb ik wat mooie gesprekken mogen voeren over de woorden die op deze kaart te vinden zijn.

We bekijken de kaart en in dit gesprek plaatst degene het poppetje bij het woord Balans. De balans was even zoek. Onvrede op het werk. Een carrière switch, een nieuwe uitdaging. Onzekerheid…. gaat me dit lukken? Doorzetten, afzien, vreugde bij succes, geduld bij tegenslag.

Het woord balans staat net rechts naast de streek Dubbelleven. Links van deze dubbelleven streek is het Vliegveld te vinden van Welkom en afscheid. Toepasselijk…. deze woorden raken de kern. De groei die op dit moment aan den lijve ondervonden wordt. Achterlaten wat overbodig is geworden, omarmen wat echt van waarde is. Wat echt vreugde geeft.

Dubbelleven hoeft niet meer. Mooier voordoen om die targets toch maar te kunnen halen brengt alleen maar uit balans. Geeft spanning en gaat ten koste van de gezondheid. Waarom zou je dit doen eigenlijk? Wat geeft nu echte vreugde? Waar gaat het om in dit leven? Terechte vragen die diegene stelt en bewustwording op gang brengt.

De woorden Hemelse wateren en Vallei van acceptatie passen hier bij. Ontspanning geeft vreugde en rust. Het Pad van herinneringen staat symbool voor de hoogte en dieptepunten die elkaar afwissel(d)en. Patronen worden gezien en dat maakt het kiezen gemakkelijker. Achterlaten wat stress oplevert, toepassen wat rust, vrede en vreugde brengt.

Ik vertel dat we bij de opleiding Pastorale Hulpverlening regelmatig hebben mogen oefenen. Vele casussen kwamen voorbij. Steeds weer hield de docent ons voor: help de pastorant en leer diegene om de moeilijke dingen in het Licht te brengen.

Jezus roept ons op om met hem verbonden te blijven. In Johannes 15 bijvoorbeeld: ‘Jullie moeten met mij verbonden blijven en ik met jullie. Want alleen dan kunnen jullie op een goede manier leven. Net zoals er alleen druiven groeien aan takken die aan de stam vastzitten. Aan losse takken kunnen geen druiven groeien. Ik ben de stam van de druivenplant en jullie zijn de takken. Als jullie met mij verbonden blijven en ik met jullie, dan zul je veel goeds kunnen doen.’

Verzoening kan plaatsvinden tussen mensen die vervreemd zijn van elkaar, van zichzelf of van God. Een vrolijk Hart bevordert een goede gezondheid, een sombere geest verzwakt het lichaam. De Spreuken dichter schreef er al over.

Hij gaf Zijn Trooster de Heilige Geest om ons te helpen en ons steeds weer te vervullen met het Licht. Neem afscheid van het oude, het duister en verwelkom het nieuwe.
Kom tot jezelf en je bestemming en schitter ✨

Herdenken en kiezen

K E U Z E

Eergisteren was het de internationale herdenkingsdag voor de slachtoffers van de Holocaust. Op 27 januari 1944 vond de bevrijding van vernietigingskamp Auschwitz plaats. Edith Eger was 16 jaar oud toen ze naar Auschwitz werd gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamers gestuurd en Edith werd gedwongen om voor Mengele te dansen. Zij en haar zusje overleven de verschrikkingen ternauwernood.

In De keuze deelt dr. Eger als psycholoog haar oorlogsherinneringen en de bijzondere verhalen van de mensen die ze helpt. Edith laat zien hoe iedereen uiteindelijk na trauma’s voor vrijheid kan kiezen.

#holocaust#herdenking#oorlog#vrijheid#keuze#boektip#slachtoffers#WO2

Shine Bright

Training met Janet Schmidt
De kaart van ‘Verlies op de kaart.’

Leuke training ‘ Shine Bright’ gevolgd bij Janet Schmidt.
Zij is, samen met haar zus Gerda, de maker van de kaart met de naam ‘Verlies op de Kaart.’ Een prachtige tool om mensen te helpen met het verwerken van verlies.
Allerlei woorden staan op deze kaart die het gesprek op gang kunnen brengen door middel van vragen.
Bij de kaart zijn 8 poppetjes geleverd. Je kan jezelf neerzetten aan de hand van een poppetje. Maar je kan natuurlijk ook eindeloos variëren met andere materialen, bijvoorbeeld met playmobiel.
De playmobiel cursus die ik in september ’20 volgde ‘playmobiel voor het pastorale gesprek’ is in combinatie met deze kaart ook goed in te zetten.
Veel zin om de kaart in te zetten in mijn pastorale praktijk Adieu maar ook op school als begeleider hoop ik ‘m te kunnen gebruiken.
Inspiratie opgedaan voor het komende jaar.

#pastoraat #onderwijs #vragen #kaart #verlies #inspiratie #Licht #schijnen #geloof #Hoop

D a g 2021 w e l k o m 2022

En dan kijken we weer terug op een bijzonder jaar.
Op m’n nachtkastje ligt de glossy van Henri Nouwen. Altijd prikkelend wat deze man te vertellen heeft. De worstelingen en wijsheid van hem intrigeren me en met mij vele mensen. Hij kan als geen ander uitleggen wat het betekent dat je zo ongelofelijk geliefd bent door je God. Welke dieptepunten of hoogtepunten je ook meemaakt in je leven.
Eén ding staat altijd vast: we mogen ontdekken dat God van ons houdt zonder dat we er ook maar iets voor hoeven te doen. Ik blader zijn blad door en zie deze mooie foto van de natuur. Met een indringende vraag op de foto uit zijn boek ‘Bevrijd je verdriet’. Hoe is het om dood te gaan? De dood zal voor ons allen anders zijn, dat valt niet te voorspellen.
Gelukkig staan we er als we gezond zijn als het goed is, niet steeds bij stil.
Toch is het onvermijdelijk dat we eraan denken. Of we nu willen of niet.
We zien en horen het om ons heen. Mensen komen en gaan. Soms worden we enorm opgeschrikt als iemand sterft die ons na aan het hart staat. Raakt het je in je ziel. En dat gevoel is zo apart. Het overkomt je. Dat verdriet, die kwetsbaarheid … niet in woorden uit te drukken.
Afgelopen jaar na mijn eerste vaccinatie in mei, werd ik met dat gevoel geconfronteerd. Ik kreeg hevige gewrichtsontstekingen. In mijn linker nekspier begon het op de avond na de inenting. Daarna in m’n rechterarm, middelvinger, schouder, knie, wijsvinger, kaak, handen, pols, heup en schouders.
Enorme pijnen en afname van spierkracht. Het duurde twee weken voordat ik naar de huisarts ging.
Iedere keer ging het weer over na twee dagen en dacht ik dat ik ervan af was. Maar helaas… de ontsteking kwam dan toch weer op in een ander gewricht. De huisarts schrok en gaf me
ontstekingsremmers, belde een collega en de reumatoloog.
De onzekerheid dat ik niet wist wat ik had gaf een heel naar gevoel. En maakte dat ik ging piekeren.
Zou ik iets met m’n spieren hebben? En als dat het niet is wat dan wel?
Ik ging de medische molen in. Kwam onder behandeling van de reumatoloog. Ook hij kon het niet plaatsen en wilde eerst meer weten. Ik moest bloed prikken en foto’s van voeten, handen en longen laten maken. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose en was het een reactieve artritis. Veroorzaakt door de inenting. Hoe dat kan weet ik nog steeds niet. Zou het een allergische reactie zijn? Volgens de reumatoloog heeft m’n immuunsysteem een enorme klap gekregen door de onbekende stof.
Het goede nieuws. Na een half jaar zou het vanzelf over moeten gaan. Ik moest naar de
fysiotherapeut om van de pijnen af te komen. En inderdaad in november na nog een hevige
ontsteking in mijn rechterknie, hopelijk de laatste stuiptrekking, heb ik nu nagenoeg geen last meer.
Af en toe nog een telefonisch consult bij de reumatoloog om de vinger aan de pols te houden en dat was het dan.
Ik heb me verwonderd over m’n eigen emoties. Hoe die opkwamen en ontroering gaven bij mij en Bert m’n man toen we nog niet wisten wat het was. En er rekening mee hielden dat het iets ernstigs zou kunnen zijn. Je deelt deze gevoelens alleen maar samen. We wisten immers nog helemaal niet wat er aan de hand was.
Gedachten aan mensen om je heen die een diagnose hadden die onomkeerbaar was en naar de dood leidde spookten door ons hoofd. Het zal toch niet…
Maar waarom niet? Ik ben ook een kwetsbaar mens en ook mijn leven houdt een keer op. Het enige wat ik zeker weet is dat ik dan ook zal moeten springen, loslaten. Me over moet geven en de veilige en vertrouwde omgeving moet verlaten, of ik dat nu wil of niet.
Heel toevallig werd ik geraakt door een liedje van Douwe Bob: I do

Dit liedje kon ik in die onzekere weken niet met droge ogen beluisteren en meezingen. Af en toe deed ik een test hoe het met m’n gevoel zat en beluisterde het liedje nog eens. Nu raakt het me veel minder en vraag ik me zelfs af waarom dat liedje op dat moment? Is het omdat hij over de liefde, loslaten en ook over bones zingt?
Tja … emoties overkomen je en kennelijk was dit liedje precies op het goede moment en hielp het me destijds…
Met een dankbaar gevoel neem ik afscheid van het oude jaar.
Dankbaar voor alle zegeningen van het afgelopen jaar.
Samen met Bert mochten we ons 35-jarig huwelijk in de zomer vieren.

Feest tgv ons 35-jarig huwelijk ♥


Gezegend met onze 5 jongens en 3 schoondochters. Omringd door familie en vrienden mocht ik in goede gezondheid weer een jaar ouder worden. En kon ik mijn werk op school en voor Adieu doen.
Wel hebben we onze laatste ouder dit jaar naar het graf gebracht.
Op de gezegende leeftijd van 93 jaar is mijn schoonmoeder in april overleden. Ze vertrouwde vast op haar Hemelse Vader. Ondanks het verdriet en gemis overheerst de dankbaarheid dat ze nu veilig in Jezus’ armen is. Psalm 4 : 9 was de tekst op haar rouwkaart: ‘In vrede leg ik mij neer en meteen slaap ik in, want U, HEER, laat mij wonen in een vertrouwd en veilig huis.’
Vol vertrouwen is ze gegaan.

Dat vertrouwen wens ik iedereen toe. Ook in deze onzekere tijd.
‘De wereld zo duister met ziekte en pijn. Het Kind zonder luister wil heelmeester zijn.
Vol van erbarmen ziet Hij naar ons om. Heb lief, geloof en hoop want Ik kom!’

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een gezegend 2022 toe.
Adieu en liefs van
J O K E

Grote Zus

Vandaag een eerbetoon aan mijn lieve zus Marga.
Vandaag zou het haar verjaardag zijn, een kroonjaar.
En ook nog eens op 8 maart, internationale vrouwendag. Een dag die net zoals andere bijzondere gedenkdagen nodig is. Om er weer bij stil te staan dat ieder mens van waarde is, van onschatbare waarde. En voor mij was Marga zo waardevol. En daarbij ook een enorme schat. Mijn grote zus, die me beschermde als ik bang was om naar de turnclub te gaan. Omdat ik dan onderweg weleens grote jongens tegenkwam die dingen riepen. Op haar Solex brommertje reed ze dan met me mee door Voorburg. ‘Waar zijn ze?’, vroeg ze me… Ze zou ze wel even een lesje leren om haar zusje te beschermen. 😉

Op haar 23e trouwde ze vanuit ons ouderlijk huis. Aan het einde van het feest pinkte ik een traantje weg. Daar ging ze, het zou nooit meer hetzelfde zijn. Gelukkig ging ik veel bij haar en haar man logeren. Soms zelfs met een vriendin. Het contact was anders maar werd alleen maar leuker. Op haar kinderen passen en samen winkelen. Hele gesprekken over allerlei onderwerpen. Ruim tien jaar later trouwde ikzelf en kreeg net als zij ook 5 kinderen. Onze oudste zoon scheelt ongeveer een jaar met haar jongste zoon. Zowel van haar als van onze oudste zus kreeg ik tassenvol kleding van hun kinderen. Allemaal handig om te gebruiken als lekkere buiten-speelkleding voor onze oudste jongens. En zo genoten we van elkaar, als zussen, als familie en bezochten we elkaar regelmatig op verjaardagen of daarbuiten. Deelden we wel en wee met elkaar.

En toen die dag dat ze de diagnose A.L.S. kreeg in september 2013. Verschrikkelijk voor haar, haar man en hun 5 kinderen en hun gezinnen. Wat een verdriet voor hun allen. Maar ook wij als broers en zussen waren er kapot van. Onze opa Dijkema van moeders kant was ook aan deze ziekte gestorven. Het woord Amyotrofische Laterale Sclerose konden we allemaal vlot uitspreken. Tenslotte had onze moeder ons er regelmatig over verteld dat haar vader aan deze ernstige spierziekte was gestorven. Maar dat één van ons deze ziekte zou krijgen …was zo’n enorme schok. Later bleek ook dat de vorm die Marga had niet erfelijk was en dat iedereen dit kan overkomen. Drie jaar is ze ziek geweest. En de ziekte heeft ze waardig gedragen, bewonderenswaardig. Want wat was en is het een genadeloze, progressieve ziekte van de zenuwcellen, waarbij haar spieren geleidelijk aan iedere keer verder uitvielen.

Onze lieve, vrolijke en optimistische zus werd een ernstige zus die uiteindelijk in een rolstoel terechtkwam. Met een tillift uit bed getakeld werd en ’s nachts beademing nodig had. Ze besefte als geen ander dat haar einde naderde. Maar ook dat ze de tijd die ze nog kreeg nuttig kon besteden. En zo maakte ze van haar leven wat er nog van te maken was. Elke dag opnieuw. En deden heel wat familieleden de ‘ice-bucket-challenge’ in 2014. Zwommen haar zonen, schoonzoon en onze broer in de Amsterdamse grachten. En organiseerde onze zoon een evenement op zijn school. Allemaal om geld op te halen voor het goede doel namelijk: onderzoek naar de oplossing voor ALS. Maar helaas was en is nog steeds de oorzaak niet bekend van deze ziekte. En zijn er geen medicijnen die deze ziekte kunnen stoppen of genezen.

Wat een geluk dat ze tot het laatst heeft kunnen spreken. De ziekte begon bij Marga met een klapvoet en rugklachten. Wat heeft ze nog veel gesprekken gevoerd, met haar geliefden en het vele bezoek dat bij haar langskwam.
Wat liet ze zien waar ze haar Hoop op stelde, namelijk op haar Hemelse Vader. Ze was ervan overtuigd dat niets haar zou kunnen scheiden van de liefde van God. Hij zou haar nabij zijn en ze had op de dag van haar diagnose een teken van God gehad dat Hij bij haar zou zijn. Het lied ‘Ik zal er zijn’ van Sela die in september 2013 uitkwam sprak ook haar enorm aan. Dit lied o.a. en ‘Amazing Grace’ zongen we op haar begrafenis in mei 2016. Dagelijks las ze in de bijbel en haar dagboekje van Sarah Young ‘Dicht bij Jezus’. En haalde daar steeds weer troost en kracht vandaan. In haar zwakheid was ze sterk.

En toen op 30 april halverwege de dag stierf ze in haar rolstoel. Terwijl ze de krant met haar oogcomputer aan het lezen was kwam God haar halen en verloste haar van haar ziekte en pijn.

Haar gebed werd verhoord. Waar ze bang voor was, namelijk om te stikken, gebeurde niet. Ook al wisten we dat ze zou sterven, toch kwam dit moment ook weer geheel onverwacht. Op de verjaardag van onze oudste broer, die vlak bij haar woonde en waar we ’s avonds op verjaardagsvisite zouden gaan.
Het werd een dag van afscheid nemen en daarna als broers en zussen bij onze jarige broer elkaar steunen en troost zoeken bij elkaar. En ons voorbereiden op haar begrafenis, de week erna. Dankbaar zijn we voor haar leven en dat ze onze zus was. Met haar man en kinderen halen we regelmatig de goede herinneringen op. We missen haar en zien uit naar het moment dat we haar mogen ontmoeten, samen met onze andere geliefden.
Op die nieuwe hemel en aarde, die essentiële plek van Vrede en Licht. De plek die voor ons allen elke dag dichterbij komt.
En tot die tijd koesteren we de herinneringen aan haar.
En genieten we hopelijk nog lang van en met elkaar, ieder op zijn of haar plek.
Delen we lief en leed en bidden we of de liefde steeds weer zal overwinnen.
Rust in vrede lieve grote zus, lieve Marga en tot ziens.

❤️ Joke

PS: hieronder de link van het lied:
https://www.youtube.com/watch?v=f4RgXZAEiQ

Dertigersportret met Dineke Reitsema

Mooi artikel van mijn lieve nichtje Dineke over haar leven! 😊

Dertigersportret: ‘Geloven en naar de kerk gaan staan voor mij los van elkaar.’
De dertiger van tegenwoordig, wie is dat? Vandaag: Dineke Reitsema (31) uit Utrecht. Ze is sinds kort weer betrokken bij een kerk, is bijna klaar met haar post-hbo-opleiding Psychosociale therapie en wil een eigen praktijk starten om mensen te helpen die net als zijzelf geadopteerd zijn.
Verder lezen? Zie ND van 30 januari 2020:

https://www.nd.nl/leven/leven/1017121/-geloven-en-naar-de-kerk-gaan-staan-voor-mij-los-van-elkaar-#/reader/2021-01-30?page=32

#adoptie #India #katten #kerk #hobby #psychosocialetherapie #huisvanvrede #jezus #schilderen #festivals #nd #dertigersportret

Terugblikken en vooruitzien

Hier sta ik op de brug en kijk vooruit en terug.
Wat een heftig jaar voor iedereen. Voor de één meer dan de ander. Voor mij en mijn gezin viel het mee. Dankbaar zijn we dat we gezond zijn, werk hebben en kunnen genieten van en met elkaar.
Om me heen zag ik verdriet. Vrienden en familieleden verloren geliefden. Wat een diep verdriet voor de achterblijvers. Hoe vergankelijk is het leven.
‘De mens – zijn dagen zijn als het gras, als een bloem in het veld, zo bloeit hij; wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer, en haar plaats kent haar niet meer.’ We kunnen het lezen in een psalm.
Hoe zinloos lijkt het leven: opgaan – blinken en verzinken. Om het maar even plat uit te drukken.
Toch was er een rode draad in de rouwdiensten die ik beluisterde. In iedere dienst waren er woorden van liefde en werden deze mensen zo enorm gemist. Hadden ze allemaal op hun manier zo’n belangrijke plek in het leven van de achterblijvers. Had hun leven dus toch zin gehad. Werden en worden ze zo gemist. Ondanks hun eigenaardigheden, hun geweldige en minder geweldige eigenschappen sloeg en slaat hun afwezigheid een gat in het leven van hun geliefden. Want ze waren zo geliefd.
Tranen vielen en woorden van heimwee en hoop werden gesproken. Hoop dat er eens weer een hereniging komt. Adieu, tot ziens!
Steeds weer kom ik erachter hoe veerkrachtig mensen zijn. Hoe uitzichtloos de situatie ook is, steeds is er levenskracht om door te gaan. Hulp te zoeken of te geven aan elkaar. Steeds weer zijn er lichtpuntjes. Ik zie het in mijn werk. Kinderen die spelen, rennen, tekenen, bouwen, rijmen, zingen, springen, lezen en noem maar op. Wat een voorbeeld voor ons als volwassenen. Ouders en leerkrachten die hen zien, coachen en begeleiden. Wat een mooie dingen ontstaan er tussen mensen onderling.
Dankbaar kijk ik achterom en ben ik heel blij met de verschillende rollen die ik mag vervullen. Allereerst in mijn gezin en daarnaast als leerkracht, coach en begeleider in het onderwijs. Maar ook als hulpverlener bij Adieu. Er is veel werk en dat is zorgelijk. Want veel mensen hebben hulp nodig en hebben het zwaar. Maar ik ervaar ook hoe krachtig mensen zelf zijn en zelf kunnen aangeven wat ze nodig hebben. Ik hoef niet voor hen te denken. Ik kan wel met ze meedenken, een luisterend oor hebben en een helpende hand bieden.
Dankbaar ben ik voor het geloof wat ik heb gekregen en dat ik elke dag mijn zorgen neer mag leggen bij onze Schepper.
Die schepper die ons ook in 2021 weer zal helpen en elke dag nieuwe levenskracht zal geven. Dat jij en ik veel kracht en liefde van Hem mogen ervaren wens ik jou en mezelf van harte toe voor het komende jaar.
Een inspirerend, liefdevol en gezegend 2021 toegewenst!
Adieu, Joke